tel_esperino


Go to content

Internet

Internet

Το αυτοκίνητο μας έφερε πιο κοντά σε περισσότερους ανθρώπους από όσους τα πόδια μας. Μέσω των υπολογιστών θα βρεθούμε πιο κοντά σε περισσότερους ανθρώπους από όσους μέσω του αυτοκινήτου.
Μια από τις δυνατότητες που δίνουν τα ευρύτατα εξαπλωμένα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα είναι η δυνατότητά τους να εξυπηρετήσουν τη μεταφορά πληροφοριών που προέρχονται από ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι η εργασία τους αναπτύσσεται ταχύτερα και καλύτερα σε περιβάλλον δικτύου ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ένα τέτοιο παγκόσμιο δίκτυο είναι το Internet. Η λέξη Internet σημαίνει "διαδίκτυο", είναι δηλαδή ένα δίκτυο που αποτελείται από άλλα δίκτυα, διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με το πρωτόκολλο TCP/IP.
Το Internet τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μία αλματώδη εξάπλωση. Το 1995 υπήρχαν περισσότεροι από 6 εκατομμύρια υπολογιστές συνδεδεμένοι σ' αυτό, με περισσότερους από 20 εκατομμύρια χρήστες σε 90 χώρες.

Σύντομη αναδρομή

Το Internet είναι γέννημα-θρέμμα του Ψυχρού Πολέμου! Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η απόφαση για τη δημιουργία του "παππού" του Διαδικτύου, ARPAnet, ελήφθη έπειτα από την αποστολή του ρωσικού Sputnik, του πρώτου τεχνητού δορυφόρου της Γης, το 1957. Στόχος της αμερικανικής κυβέρνησης ήταν ένα δίκτυο επικοινωνιών το οποίο δεν θα κατέρρεε σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου, αλλά θα εξακολουθούσε να λειτουργεί και κάτω από συνθήκες πολέμου, όταν η επίθεση του αντιπάλου θα αχρήστευε το μεγαλύτερο μέρος των τηλεπικοινωνιών
Ουσιαστικά, τη λύση στο πρόβλημα αυτό την είχε δώσει στο μέσο δεκαετίας του 1960 ο Paul Baran, ο οποίος είχε σχεδιάσει ένα πρωτοποριακό δίκτυο επικοινωνίας υπολογιστών. Το δίκτυο αυτό δεν είχε ούτε κεντρικό άξονα, ούτε κεντρικούς διακόπτες, ούτε κεντρική διεύθυνση και στηριζόταν στην υπόθεση ότι οι συνδέσεις του ήταν εντελώς αναξιόπιστες.
Οι ιδέες του Baran οδήγησαν το 1969 στην δημιουργία του πειραματικού δικτύου ARPANET, από τα αρχικά της υπηρεσίας ARPA, Advanced Research Projects Agency (που αργότερα ονομάσθηκε DARPA, Defence Advanced Projects Agency), του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ. Η βασική ιδέα λειτουργίας του ήταν να κυκλοφορήσει η πληροφορία στο δίκτυο αυτό με τον παρακάτω τρόπο:
Κάθε μήνυμα κοβόταν σε μικρές λουρίδες και στοιβαζόταν σε ηλεκτρονικούς φακέλους, τα πακέτα, που περιείχαν τις διευθύνσεις του αποστολέα και του παραλήπτη. Στη συνέχεια τα πακέτα ρίχνονταν στο δίκτυο των διασυνδεόμενων υπολογιστών, όπου κυκλοφορούσαν μπρος-πίσω σε γραμμές υψηλών ταχυτήτων προς την κατεύθυνση του τελικού προορισμού, για να συγκεντρωθούν όλα μαζί, όταν τελικώς έφθαναν εκεί. Αν κάποια πακέτα είχαν χαθεί ή καταστραφεί (και υποτίθεται ότι κάτι τέτοιο μπορούσε να συμβεί), δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, γιατί αυτό μπορούσε αμέσως να ελεγχθεί και να ξαναγινόταν η αποστολή των χαμένων πακέτων.

Σε λίγο καιρό μετά την έναρξη λειτουργίας του, κι άλλα πειραματικά δίκτυα υπολογιστών συνδέθηκαν με το ARPANET. Μετά όμως από περισσότερα των δέκα ετών διαρκών πειραματισμών και εισαγωγής νέων καινοτομιών, το αρχικό πρόγραμμα του ARPANET διογκώθηκε τόσο πολύ ώστε στις αρχές του 1980 έπρεπε να χωρισθεί σε δύο τμήματα, που πάντως δεν ήσαν αποκομμένα μεταξύ τους. Το ένα τμήμα ήταν αποκλειστικά αφιερωμένο σε στρατιωτικές χρήσεις και ονομαζόταν Milnet. Το άλλο τμήμα, που περιελάμβανε όλες τις υπόλοιπες χρήσεις, αρχικά ονομάσθηκε DARPA Internet, για να επικρατήσει τελικά με την πάροδο του χρόνου η σύντομη ονομασία Internet.

Στα πρώτα στάδια του ARPANET συνδέονταν μεταξύ τους ερευνητές από το στρατό, τα πανεπιστήμια ή τις εταιρίες, που συμμετείχαν στις στρατιωτικές έρευνες. Οι ερευνητές αυτοί, ενώ βρισκόντουσαν σε απομακρυσμένα μεταξύ τους υπολογιστικά κέντρα, μπορούσαν μέσα από το δίκτυο να μοιράζονται προγράμματα, βάσεις δεδομένων, αλλά ακόμη και σκληρούς δίσκους υπολογιστών.
Από το τέλος όμως της δεκαετίας το 1970, οι χρήσεις του δικτύου άνοιξαν σε μη στρατιωτικές εφαρμογές, οι οποίες γίνονταν σε πανεπιστήμια κι αργότερα σε επιχειρήσεις.

Μια από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην ιστορία του Internet οφείλεται στην πρωτοβουλία του NSF (National Science Foundation), κυβερνητικής υπηρεσίας των ΗΠΑ, να δημιουργηθούν στο μέσο της δεκαετίας του 1980 πέντε μεγάλα κέντρα υπολογιστών. Ουσιαστικά, ως τότε η πρόσβαση στους μεγαλύτερους υπολογιστές του κόσμου περιορίζετο στο στρατό και σε λίγους ακόμη συνεργαζόμενους μ’ αυτόν ερευνητές. Το άνοιγμα των χρήσεων των υπερυπολογιστών στην ευρύτερη ακαδημαϊκή κοινότητα έγινε μόνο σε πέντε κέντρα, γιατί τα σχετικά έξοδα ήταν τεράστια. Για το σκοπό αυτό, για την ικανοποίηση της ανάγκης κατανομής των πόρων στα πέντε κέντρα, το NSF έφτιαξε το 1986 το δίκτυο NSFNET, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του ARPANET. Το NSFNET επέτρεπε τη σύνδεση των πέντε κέντρων μεταξύ τους αλλά και τη σύνδεση με αυτά ερευνητών από διάφορα ιδρύματα των ΗΠΑ.
Βαθμιαία, έτσι, το NSFNET άρχισε να αντικαθιστά το ARPANET στις επιστημονικές διασυνδέσεις μέχρι το Μάρτιο του 1990, οπότε το ARPANET διαλύθηκε επισήμως.

Από το μέσο λοιπόν της δεκαετίας του 1980 το NSFNET αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά του Internet. Από τότε κι ύστερα, οι ρυθμοί αύξησης του Internet πολλαπλασιάζονταν εκθετικά. Η είσοδος του NSF ακολουθήθηκε από τη συμμετοχή στο Internet μεγάλων κυβερνητικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, όπως το Υπουργείο Ενεργείας και η NASA . Επίσης, τότε στα μέσα της δεκαετίας του 80 εισήλθαν στο Internet τα πρώτα μεγάλα διεθνή τοπικά δίκτυα χωρών εκτός των ΗΠΑ.

Η σύνδεση στο Internet δύο διαφορετικών υπολογιστών γίνεται με τη χρήση κάποιου κοινού τρόπου ή καλύτερα προτύπου επικοινωνίας, που ονομάζεται “πρωτόκολλο επικοινωνίας”. Από το 1983, στο Internet χρησιμοποιείται το ονομαζόμενο “πρωτόκολλο TCP/IP” (Transmission Control Protocol/Internet Protocol), το οποίο αναπτύχθηκε στην δεκαετία του 1970.

Η διοικητική δομή του Internet είναι πλήρως αποκεντρωμένη και χωρίς καμιά ιεραρχία. Οι τελικές αποφάσεις σε τεχνικά θέματα λαμβάνονται από την λεγόμενη “Εταιρία του Internet” ISOC (Internet Society), που είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με σκοπό την ανταλλαγή πληροφοριών μέσω του Internet σε παγκόσμια κλίμακα

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, όλο και περισσότερες χώρες συνδέονται στο NSFNET (Καναδάς, Γαλλία, Σουηδία, Αυστραλία, Γερμανία, Ιταλία, κ.α.). Χιλιάδες πανεπιστήμια και οργανισμοί δημιουργούν τα δικά τους δίκτυα και τα συνδέουν πάνω στο παγκόσμιο αυτό δίκτυο και να εξαπλώνεται με τρομερούς ρυθμούς σε ολόκληρο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα τo 1990.

Το 1993, το εργαστήριο CERN στην Ελβετία παρουσιάζει το World Wide Web (WWW) (Παγκόσμιο Ιστό) που αναπτύχθηκε από τον Tim Berners-Lee. Πρόκειται για ένα σύστημα διασύνδεσης πληροφοριών σε μορφή πολυμέσων (multimedia) που βρίσκονται αποθηκευμένες σε χιλιάδες υπολογιστές του Internet σε ολόκληρο τον κόσμο και παρουσίασής τους σε ηλεκτρονικές σελίδες, στις οποίες μπορεί να περιηγηθεί κανείς χρησιμοποιώντας το ποντίκι. To γραφικό αυτό περιβάλλον έκανε την εξερεύνηση του Internet προσιτή στον απλό χρήστη. Παράλληλα, εμφανίζονται στο Internet διάφορα εμπορικά δίκτυα που ανήκουν σε εταιρίες παροχής υπηρεσιών Internet και προσφέρουν πρόσβαση για όλους. Οποιοσδήποτε διαθέτει PC και modem μπορεί να συνδεθεί με το Internet σε τιμές που μειώνονται διαρκώς. Το 1995, το NSFNET καταργείται πλέον επίσημα και το φορτίο του μεταφέρεται σε εμπορικά δίκτυα.

1994 : Το Internet πλέον χρησιμοποιείται για μάρκετινγκ, πωλήσεις, τραπεζικές συναλλαγές, συνομιλίες, τηλεεικονοδιασκέψεις, μετάδοση ραδιοφωνικών εκπομπών, συναυλίες live κ.α

Το παρόν και το μέλλον

Το Internet δεν αποτελεί πλέον ένα δίκτυο των φοιτητών και των ερευνητών, αλλά επεκτείνεται και επιδρά στις καθημερινές πρακτικές όλων μας. Σωρεία εφαρμογών που έχουν αλλάξει τον τρόπο ζωής όπως Εμπορικές συναλλαγές με κατάργηση των μεσαζόντων, μόρφωση με τηλεκπαίδευση (e-learning), πληροφόρηση, ψυχαγωγία, τηλεϊατρική (e-health). Επικοινωνία (e-mail, blogs, voice over IP, SKYPE, συσκέψεις με video/φωνή/ψηφιακό υλικό)

Στην «ψηφιακή εποχή» δεν υπάρχει ανάγκη τήρησης αποθεμάτων βιβλίων, CD μουσικής ή βιντεοταινιών στις διάφορες κεντρικές ή περιφερειακές αποθήκες, πράγμα το οποίο μειώνει σημαντικά το κόστος τους μιας και αποθηκεύονται σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή εξυπηρέτησης, από όπου και διανέμονται στους χιλιάδες αγοραστές σε όλο τον κόσμο μέσω του παγκοσμίου διαδικτύου Internet.

Η παραγωγή ψηφιακής πληροφορίας είναι απελευθερωμένη από τους χωρικούς και χρονικούς περιορισμούς. Οι συγγραφείς των διαφόρων κεφαλαίων ενός βιβλίου ή των διαφόρων τραγουδιών ενός μουσικού CD δεν είναι απαραίτητο να βρίσκονται στον ίδιο χώρο κατά τον ίδιο χρόνο. Μπορεί είναι διεσπαρμένοι σε διαφορετικές χώρες και σε διαφορετικές ηπείρους, να εργάζονται σε διαφορετικούς χρόνους, καθένας στον προσωπικό υπολογιστή του σπιτιού του, και στη συνέχεια να αποστέλλουν στον υπολογιστή της εταιρείας παραγωγής μέσω του Internet την ψηφιακή πληροφορία που παρήγαγαν.

Στην «ψηφιακή εποχή» τα ηλεκτρονικά προϊόντα και υπηρεσίες της είναι πλήρως εξατομικευμένα ώστε να καλύπτουν τις ειδικές ανάγκες και επιθυμίες του κάθε αγοραστή, Π.χ., σε κάθε επίσκεψή μας μέσω του Internet σε ένα ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο (ή δισκοπωλείο), δεν εμφανίζονται όλα τα βιβλία του (ή όλοι οι δίσκοι, όλα τα CD του κτλ.) αλλά μόνο ένα υποσύνολό τους που ενδιαφέρει τον συγκεκριμένο πελάτη λαμβάνοντας υπόψη κάποια κριτήρια που έχει ο ίδιος ορίσει.


Παράλληλα με το Internet και τα ασύραματα δίκτυα έχει αναπτυχθεί η Τεχνολογία Ασύρματων Αισθητήρων με Περιβαλλοντικές εφαρμογές όπως ανίχνευση υπερχείλισης σε ποτάμια, ανίχνευση επικίνδυνων χημικών ουσιών, ανίχνευση φωτιάς, με Στρατιωτικές Εφαρμογές όπως παρακολούθηση πεδίου μάχης, έλεγχο για τυχόν πυρηνική, βιολογική ή χημική επίθεση κ.α

Ο Μιχάλης Δερτούζος για το μέλλον


«Κοντεύουμε να κατασκευάσουμε ένα είδος μαγικών γυαλιών. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε με αυτά. Τα γυαλιά θα μπορούσε να συνδεθούν με το κομπιούτερ σας και εγώ θα σας έστελνα ένα e-mail με ό,τι βλέπω με τα μαγικά γυαλιά μου την ώρα που πέφτω με αλεξίπτωτο. Αν φορούσατε και εσείς τα δικά σας μαγικά γυαλιά, θα παίρνατε μιαν ιδέα του τι είναι η ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο. Τα πειράματα όμως βρίσκονται ακόμη σε πολύ πρωτόγονο στάδιο.
Έχουμε επίσης κατασκευάσει πειραματικές μύτες. Σε πέντε ή δέκα χρόνια θα βλέπετε ένα ρομπότ να μπαίνει μέσα σε ένα ορυχείο και να οσφραίνεται αν υπάρχουν τοξικά αέρια. Η μύτη θα μπορούσε, επίσης, να συνδεθεί με το Internet για να μυρίσετε, λ.χ., το σκυλί σας. Δεν γνωρίζω όμως πόσος καιρός θα χρειαστεί για να κάνουμε τη μύτη να αντιλαμβάνεται τις λεπτές οσμές των αρωμάτων ή συγκεκριμένες μυρωδιές που συναντώνται μόνο σε απομακρυσμένα μέρη
Το Bodynet (προσομοίωση σώματος) είναι τεχνικά δυνατό σήμερα. Απαιτείται όμως συμφωνία ανάμεσα στους κατασκευαστές τηλεοράσεων, κινητών τηλεφώνων κλπ. Η ολόσωμη φόρμα που θα συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία και θα δημιουργεί εικονική πραγματικότητα μαζί με τα μαγικά γυαλιά απέχει 20 με 30 χρόνια από σήμερα. Πρέπει πρώτα να αυξήσουμε τη δύναμη των υπολογιστών έως 100.000 φορές ».






Back to content | Back to main menu