an image

Η πρόοδος της Αστρονομίας είναι στενά συνδεδεμένη με την εξέλιξη των παρατηρήσεων. Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα στη Γη που σηκώνει το κεφάλι του για να κοιτάξει απευθείας τον ήλιο και τα ουράνια σώματα που φαίνονται τη νύχτα. Η γοητεία που ασκεί ο ουρανός στον άνθρωπο τον οδήγησε στην συστηματοποίηση των παρατηρήσεών του και στην διατύπωση νόμων που εξηγούν φαινόμενα όπως οι φάσεις της σελήνης, η διάρκεια του έτους και η εναλλαγή των εποχών. Οι πρώτοι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν ως μέσο παρατήρησης το γυμνό οφθαλμό.

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Οι πρώτοι αστρονόμοι έδωσαν τα ονόματα των θεών τους στα λαμπρότερα ουράνια σώματα που διέκριναν στον ουρανό, τους πλανήτες (τους περιφερόμενους). Μετέφεραν την γήϊνη μυθολογία τους στους σχηματισμούς των άστρων στο ουράνιο στερέωμα, τους αστερισμούς. Αντιμετώπισαν με δέος αλλά και αδάμαστη περιέργεια (αυτή την ίδια περιέργεια που μας οδήγησε στη σημερινή «διαστημική» εποχή) τα δυναμικά ουράνια φαινόμενα, τους κομήτες και τους μετεωρίτες, τις εκλείψεις ηλίου και σελήνης. Οι πρώτες κοσμολογικές θεωρήσεις των Βαβυλωνίων, των Αιγυπτίων, των Κινέζων και των Ελλήνων ήταν άρρηκτα δεμένες και με τις φιλοσοφικές
Αρχαίοι λαοί όπως οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι και οι Εβραίοι ασχολήθηκαν με την Αστρονομία. Η Βίβλος έχει πολλές αστρονομικές αναφορές, γνωρίζουμε επίσης την κατάρτιση ημερολογίων από τους αρχαίους Αιγύπτιους με πρακτικούς σκοπούς, όπως την συστηματοποίηση των καλλιεργειών περί τον Νείλο.
Οι αρχαίοι Έλληνες έκαναν σημαντικά βήματα στην επιστήμη της Αστρονομίας, όπως το σύστημα του φαινόμενου μεγέθους των αστέρων (που εφαρμόζεται ακόμα), την σφαιρικότητα της γης (Πυθαγόρας, 6ος αιώνας π.Χ.) την πρόταση ηλιοκεντρικού συστήματος (Αρίσταρχος ο Σάμιος 310 - 230 π.Χ.), την μέτρηση της ακτίνας της Γής (Ερατοσθένης, 276 - 192 π.Χ.), την κατάρτιση καταλόγου ουρανίων σωμάτων (Ίππαρχος, 2ος π.Χ. αιώνας), κ.α.

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ
Ο Μεσαίωνας υπήρξε περίοδος οπισθοδρόμησης των επιστημών. Ο φόβος της ιεράς εξέτασης, ο σκοταδισμός, απέτρεπε κάθε πρόοδο. Η εγκατάλειψη του ηλιοκεντρικού συστήματος και η καθιέρωση ενός γεωκεντρικού ήταν επιβεβλημένη από τη «Μεσαιωνική Ηθική». Ωστόσο πρόοδος υπήρξε από Άραβες αστρονόμους (όπως ο al-Farghani, 9ος αιώνας μ.Χ.), κείμενά τους μεταφάστηκαν στα λατινικά περί τον 12ο Αιώνα.

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
Η Αναγέννηση υπήρξε η περίοδος εκρηκτικής εξέλιξης της Αστρονομίας με την διατύπωση του ηλιοκεντρικού συστήματος του Κοπέρνικου (1473-1543), τους νόμους κίνησης του Κέπλερ (1571-1630), τις εργασίες του Γαλιλαίου (1564-1642) και τέλος τους νόμους της δυναμικής του Νεύτωνα (1642-1727). Οι παρατηρήσεις του Τυχό Μπραχέ ή Τύχωνος (1546-1601) ήταν οι σπουδαιότερες πριν την εισαγωγή του τηλεσκοπίου και χρησιμοποιήθηκαν για τη διατύπωση των νόμων του Κέπλερ. Ένα από τα σπουδαιότερα βήματα στην Αστρονομία είναι η εισαγωγή του τηλεσκοπίου από τον Γαλιλαίο. Το τηλεσκόπιο έδωσε μεγάλη προώθηση στην Αστρονομία επιτρέποντας παρατηρήσεις ακριβείας σε ουράνια σώματα που δεν είχαμε την δυνατότητα να παρατηρήσουμε με τον γυμνό οφθαλμό.

ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ ΕΠΟΧΗ
Ο 20ος αιώνας έχει ταυτιστεί με αυτό που ονομάζουμε «Διαστημική εποχή». Τα νέα υπερσύγχρονα τηλεσκόπια έδωσαν διαστάσεις, χρώμα και ταυτότητα σε ουράνια αντικείμενα που για αιώνες νομίζονταν φωτεινά σημεία, μυστήρια που σηματοδοτούσαν ένα ακατανόητο Σύμπαν. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος κατάφερε να «φτάσει» τα αστέρια, να ξεπερνώντας τα όρια της γήινης ατμόσφαιρας με τα διαστημικά σκάφη. Η εξερεύνηση του διαστήματος συνέβαλε ριζικά στην ανάπτυξη της Αστρονομίας, καθώς έδωσε τη δυνατότητα απευθείας δειγματοληψίας και επισκόπησης.


Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ - ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΚΟΥΡΣΑ 1957 - 1967

Το Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα

an imageΣτις 4 Οκτωβρίου 1957, η πρώτη εκτόξευση τεχνητού δορυφόρου, του ΣΠΟΥΤΝΙΚ σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Στις 3 Νοεμβρίου 1957 ακολούθησε ο δεύτερος ΣΠΟΥΤΝΙΚ με ένοικο μια πανέξυπνη μικρή σκυλίτσα, τη Λάικα. Λίγο μετά την εκτόξευση παρουσιάστηκε μια βλάβη στο σύστημα θερμομόνωσης και εξαερισμού, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία στο χώρο που βρισκόταν η Λάικα να ανέβει πάνω απ' τους σαράντα βαθμούς Κελσίου. Μη μπορώντας να αντέξει, η Λάικα πέθανε από την καταπόνηση και την υπερθέρμανση περίπου πέντε με εφτά ώρες μετά την εκτόξευση. Το Σπούτνικ 2 καταστράφηκε κατά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα στις 14 Απριλίου 1958
Στις 2 Ιανουαρίου 1959 εκτοξεύτηκε ο Λούνα 1 αλλά δεν πέτυχε τον στόχο του. Πέρασε 6,500 χιλιόμετρα μακρύτερα από τη Σελήνη κάτι που το πέτυχε στις 13 Σεπτεμβρίου 1959 το Λούνα 2 και ήταν ένα άθλος της Σοβιετικής επιστήμης και τεχνολογίας.
Στις 4 Οκτωβρίου 1959, ο Λούνα 3 φωτογράφιζε την αθέατη πλευρά της Σελήνης.
Οι πρώτες διαστημικές πτήσεις των Γκαγκάριν και Τίτωφ, με τα διαστημόπλοια Βοστόκ 1 και Βοστόκ 2 άνοιγαν τον δρόμο προς το διάστημα. Ένα χρόνο αργότερα πραγματοποιήθηκαν η πρώτη δίδυμη πτήση διαστημοπλοίων και αστροναυτών.
Στις 11 και 12 Αυγούστου του 1962 εκτοξεύτηκαν τα Βοστόκ 3 και Βοστόκ 4 με τον Αντριάν Νικολάγεφ στο πρώτο και τον Πάβελ Ποπόβιτς στο δεύτερο, που δεν ήταν μόνοι μέσα στα διαστημόπλοιά τους. Είχαν τοποθετηθεί σ' αυτά και διάφορα είδη ζώων για να γίνει δυνατή η παρακολούθηση των επιπτώσεων πάνω σ' αυτά των διαφόρων ακτινοβολιών και της έλλειψης της βαρύτητας.
Το πρόγραμμα Βοστόκ τελειώνει το 1963 με δυο ακόμη επιτεύγματα, του νέου ρεκόρ - για την εποχή εκείνη - παραμονής στο διάστημα, επί 118 ώρες και 56 λεπτά, του Βαλέρυ Μπισκόφσην, που εκτοξεύθηκε με το Βοστόκ 5 στις 14 Ιουνίου 1963.
Στις 16-19 Ιουνίου 1963 πετούσε στο Βοστόκ 6, για πρώτη φορά γυναίκα, η Βαλεντίνα Τερεσκόβα.
Στις 12-13 Οκτωβρίου 1964 πραγματοποιείται η πρώτη εξερευνητική αποστολή στο διάστημα.
Στις 30 Νοεμβρίου 1964 το σύστημα προσανατολισμού του Σοβιετικού διαπλανητικού σταθμού Ζοντ 2 χρησιμοποιεί ηλεκτρικούς ωστικούς πυραύλους πλάσματος.
Στις 18 Μαρτίου 1965 για πρώτη φορά ο άνθρωπος πραγματοποιεί έξοδό του στο διάστημα. Ο κοσμοναύτης Αλεξέι Λεόνωφ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στο διάστημα ενώ ο Πάβελ Μπελιάγιεφ κατηύθυνε το διαστημόπλοιο Βοσχόντ 2. Η πτήση είχε πάει πολύ καλά αλλά στη 17η περιστροφή και ενώ το Βόσχοντ 2 ετοιμαζόταν για την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα, το αυτόματο σύστημα προσανατολισμού παρουσίασε κάποια βλάβη. Πήρε εντολή να προσγειωθεί κατά την επόμενη περιστροφή του χρησιμοποιώντας τη χειροκίνητη ρύθμιση. Έτσι το Βόσχοντ 2 προσγειώθηκε μιάμιση ώρα αργότερα και πολύ πιο δυτικά από το προκαθορισμένο σημείο, σ' ένα πυκνόφυτο και καταχιονισμένο δάσος της Σιβηρίας. Ο Μπελάγιεφ γινόταν ο πρώτος Σοβιετικός πιλότος που προσγείωνε ο ίδιος το διαστημόπλοιό του επιτυχώς.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1966 ο αυτόματος σταθμός Λούνα 9 προσεδαφίζεται για πρώτη φορά ομαλά στη Σελήνη για να μεταδώσει την επομένη πανοραμικές φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας.
Στις 18 Μαΐου 1967 με τη βοήθεια ενός δορυφόρου Μόλνια 1 για πρώτη φορά μεταδίδονται τηλεοπτικές εικόνες.
Στις 18 Οκτωβρίου 1967 ο διαπλανητικός αυτόματος σταθμός Βενέρα 4 προσεδαφίζεται για πρώτη φορά ομαλά στην επιφάνεια της Αφροδίτης και μετέδωσε στη Γη διάφορα στοιχεία σχετικά με την ατμόσφαιρα του πλανήτη.
Στις 30 Οκτωβρίου 1967 γίνεται η πρώτη αυτόματη προσόρμιση σε τροχιά των τεχνητών δορυφόρων Κόσμος 186 και Κόσμος 188.

Το Αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα

an imageΣτις 31 Ιανουαρίου 1958 τίθεται σε τροχιά ο δορυφόρος Εξπλόρερ 1 που εισήγαγε τις ΗΠΑ στη νέα εποχή της αστροναυτικής.
Στις 17 Μαρτίου 1958 ένας Βάγκαρντ 1 έθεσε σε τροχιά δορυφόρο που προβλέπεται να ζήσει κάπου διακόσια χρόνια.
Στις 17 Φεβρουαρίου 1959 ο Βάγκαρντ 2 έθεσε σε τροχιά δορυφόρο βάρους 9,7 κιλών.
Από 11 συνολικά εκτοξεύσεις Βάγκαρντ τρεις μόνο πέτυχαν, με αποτέλεσμα το 1960 το πρόγραμμα αυτό να εγκαταλειφΘεί. Παρ' όλη την προσπάθεια οι Ηνωμένες Πολιτείες το 1961 ήταν ακόμη πολύ πίσω από την Σοβιετική Ένωση σε ότι αφορούσε τη διαστημική περιπέτεια που είχε πια γοητεύσει ολόκληρο τον κόσμο.
Στις 5 Μαΐου 1961 ο Αλαν Β. Σεπάρντ έκανε μέσα σ' ένα θαλαμίσκο Μέρκιουρυ μια σύντομη εξωγήινη πτήση και έγινε ο πρώτος Αμερικανός που εισέδυσε στο διάστημα.
Στις 21 Ιουλίου 1961 ο Βίρτζιλ Γκρίσσομ μέσα στο Λίμπερτυ Μπελλ7 πραγματοποιεί με τη σειρά του ένα άλμα 15 λεπτών μέσα στο διάστημα.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1962 ο Τζων Γκλενν πραγματοποίησε τρεις περιστροφές γύρω από τη Γη μέσα στο θαλαμίσκο Φρέντσιπ 7 του προγράμματος Μέρκιουρυ.
Στις 24 Μαΐου 1962 ο Σκοττ Κάρπεντερ επανέλαβε τη πτήση του Γκλενν με το Ωρόρα 7.
Στις 3 Οκτωβρίου 1962 ο αστροναύτης Ουώλτερ Σίρρα μέσα στον θαλαμίσκο Σίγμα 7 πραγματοποιεί έξι περιστροφές γύρω από τη Γη.
Στις 15 Μαΐου 1963 ο αστροναύτης Γκόρντον Κούπερ πραγματοποίησε 22 περιστροφές γύρω από τη Γη.
Μια σειρά Ραίηντζερς και Παϊονίερς αφιερωμένη στις μελέτες και τις δοκιμές, δεν σημείωσαν επιτυχία.
Στις 31 Ιουλίου 1964 με τον Ραίηντζερς 7 οι Αμερικανοί ανταμείφθηκαν. Ύστερα από μια πτήση 18 ωρών, με μια μόνο διόρθωση της τροχιάς, ο Ραίηντζερ συνετρίβη κοντά στη θάλασσα των Νεφών. Προτού όμως συντριβεί, οι έξι φωτογραφικές του μηχανές αναμετέδωσαν 4.308 φωτογραφίες της επιφάνειας της Σελήνης εξαιρετικής ποιότητας.
Το Φεβρουάριο του 1965 ο Ραίηντζερ 8 συνετρίβη στη θάλασσα της Σιωπής έχοντας μεταδώσει 7.100 θαυμάσια φωτοσκιασμένες φωτογραφίες. Κατόπιν ο Ραίηντζερ 9 πήρε 5.800 φωτογραφίες του κρατήρα Αλφόνσου.
Στις 23 Μαρτίου 1965 γινόταν η πρώτη εκτόξευση του επανδρωμένου διαστημόπλοιου Τζέμινι 3 με τους Βιρτζίλ Γκρίσσομ και Τζων Γιαγκ.
Στις 3 Ιουνίου 1965 ο Τζέημς Μακντίβιτ και ο Έντουαρντ Ουάιτ πραγματοποιούν με το Τζέμινι 4 62 περιστροφές γύρω από τη Γη. Ο Ουάιτ βγαίνει από το διαστημόπλοιό του για διαστημικό περίπατο που κρατεί 25 ολόκληρα λεπτά.
Στις 21 Αυγούστου 1965 οι Γκόρντον Κούπερ και Τσαρλς Κόνραντ, παρέμειναν στο διάστημα με το Τζέμινι 5 επί 8 ημέρες.
Το Δεκέμβριο του 1965 οι Μάρτιν Μπόρμαν και Τζέημς Λόβελ παρέμειναν στο διάστημα επί 330 ώρες και 35 λεπτά.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1965 εκτοξεύεται το Τζέμινι 6 με τους Ουώλτερ Σίρρα και Τόμας Στάφφορντ, το οποίο συναντιέται με το Τζέμινι 7. Το τελευταίο είχε εκτοξευτεί στις 4 Δεκεμβρίου 1965 με τους Μάρτιν Μπόρμαν και Τζέημς Λόβελ. Οι δυο θαλαμίσκοι φτάσανε σε σημείο να εγγίσουν ο ένας τον άλλο χωρίς όμως να γίνει αυτό. Η μικρότερη απόσταση μεταξύ τους είχε περιοριστεί στα 25 εκατοστά. Επρόκειτο για το πρώτο στην ιστορία της ανθρωπότητας διαστημικό ραντεβού.
Στις 16 Μαρτίου 1966 οι αστροναύτες Νηλ Άρμστρογκ και Ντέηβιντ Σκοττ πετώντας με το Τζέμινι 8 ενώθηκαν με ένα πύραυλο Εητζίνα.
Τρεις μήνες αργότερα ο Γιουτζήν Σέρνταν βγαίνει από το Τζέμινι 9 που οδηγούσε ο αστροναύτης Τόμας Στάφφορντ, για να παραμείνει στο διάστημα επί μια ώρα και επτά λεπτά.
Στις 18 Ιουλίου 1966 εκτοξεύεται το Τζέμινι 10 με τους αστροναύτες Τζων Γιαγκ και Μάικλ Κόλλινς, που συνέδεσαν τον θαλαμίσκο τους με τον πύραυλο Εητζίνα 10. Ο τελευταίος είχε εκτοξευτεί 98 λεπτά νωρίτερα και τον εγκατέλειψαν σε μια απόσταση 400 χιλιομέτρων από τη Γη.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1966 οι αστροναύτες Τσαρλς Κόνραντ και Ρίτσαρντ Γκόρντον του Τζέμινι 11, παρά τις δυσκολίες που συνάντησαν, κατόρθωσαν να φθάσουν στην απόσταση-ρεκόρ 1.370 χιλιομέτρων από τη Γη, στη διπλάσια δηλ. ακριβώς απόσταση από εκείνη που είχε φτάσει το Τζέμινι 10.
Στις 11 Νοεμβρίου 1966 εκτοξεύτηκε το Τζέμινι 12 με τους αστροναύτες Τζέημς Λόβελ και Εντουίν Ώλντριν. Την επόμενη, στις 12 Νοεμβρίου, γινόταν το καθιερωμένο πια ραντεβού με τον πύραυλο Εητζίνα που τελικά εγκαταλείφθηκε γιατί υπήρχε κίνδυνος να πάρει φωτιά. Είχαν όμως την ευκαιρία να φωτογραφίσουν την ηλιακή έκλειψη.


Η ΕΠΟΧΗ 1967 - 1970

Οι επιτυχίες του Σοβιετικού διαστημικού προγράμματος, οφείλονταν κυρίως στον Σεργκέι Κορόλεβ, πατέρα όλων σχεδόν των Σοβιετικών πυραύλων μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60 και αρχιμηχανικό των προγραμμάτων που εξέλιξαν τις αποστολές Σπούτνικ, Λούνα, Βενέρα και το Βοστόκ που έστειλε το Γκαγκάριν στο διάστημα.

Οι απανωτές επιτυχίες των Σοβιετικών σε συνδυασμό με το προβληματικό διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ (Vanguard, Pioneer 1-4), είχαν δημιουργήσει μεγάλο προβληματισμό στη νεοσύστατη NASA. Επίσης, καθώς για την εκτόξευση των διαστημικών σκαφών χρησιμοποιούνταν οι ίδιοι πύραυλοι-φορείς, με ελαφρές ή και ανύπαρκτες παραλλαγές, που έφεραν και τα πυρηνικά όπλα βαλλιστικής τροχιάς της εποχής, υπήρχαν πολλές ανησυχίες στις ΗΠΑ για την πιθανότητα ύπαρξης ενός μεγάλου χάσματος στις πυραυλικές δυνατότητες των δύο χωρών.

Μέσα σε αυτό το γενικότερο κλίμα ο πρόεδρος Kennedy, προσδιόρισε τον επόμενο στόχο της διαστημικής περιπέτειας, γνωρίζοντας ότι μια επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη θα μπορούσε να αποκαταστήσει το κύρος των ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, μια επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη εκείνη τη χρονική περίοδο ήταν εντελώς πρόωρη και αμφιλεγόμενη από πλευράς επιστημονικής χρησιμότητας, όμως ο στόχος ήταν περισσότερο πολιτικός παρά επιστημονικός. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία του προγράμματος Apollo.

Ενώ λοιπόν οι ΗΠΑ με κεντρικό φορέα υλοποίησης τη NASA η οποία έχει την πλήρη και απόλυτη διαχείριση του διαστημικού προγράμματος, διοχετεύουν όλους τους πόρους και χρησιμοποιούν όλο το διαθέσιμο τεχνικό και επιστημονικό δυναμικό στην κατεύθυνση υλοποίησης ενός στόχου, στην ΕΣΣΔ το διαστημικό πρόγραμμα είναι κατακερματισμένο μεταξύ διαφόρων σχεδιαστικών γραφείων, και πολλών τελικών στόχων.

Με μεγάλη καθυστέριση η Σοβιετική Ένωση εγκρίνει και αυτή την αποστολή κοσμοναύτη στη Σελήνη για το 1967-68 και πριν την έναρξη των αποστολών του Apollo. Σημαντικό σημείο στην εξέλιξη του προγράμματος αποτέλεσε ο θάνατος του Κορόλεβ. Τη θέση του πήρε ο συνεργάτης του Μίσιν, όμως το πλήγμα ήταν βαρύ.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1968 η ΕΣΣΔ εκτοξεύει τον Ζοντ 5. Έπειτα από μια πτήση επτά ημερών από τη Γη - Σελήνη - Γη επιστρέφει.
Στις 30 Οκτωβρίου 1968 το διαστημόπλοιο Σογιούζ 3 με τον αστροναύτη Γκεόργκι Μπερεγκοβόι, προσεδαφίζεται για πρώτη φορά χρησιμοποιώντας τις αεροδυναμικές ιδιότητες του σκάφους του μετά την είσοδό του στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας.

Τον Δεκέμβριο του 1968, η NASA ετοιμαζόταν για την εκτόξευση του Apollo 8 το οποίο θα μετέφερε τους πρώτους αστροναύτες γύρω από τη Σελήνη. Η προγραμματισμένη εκτόξευση του Σοβιετικού Ζοντ-7 που θα ήταν επανδρωμένη, τελικά αναβλήθηκε, λόγω προηγούμενου ατυχήματος. Έτσι οι Borman, Lovell και Anders του Apollo 8 έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που "πέταξαν" γύρω από τη Σελήνη.

Η Αμερικανική πρωτιά ουσιαστικά έδωσε τέλος στο Σοβιετικό πρόγραμμα, παρά το γεγονός ότι ακολούθησαν κάποιες ακόμα πτήσεις.

Στις 16 Ιανουαρίου 1969 το Σογιούζ 4, πρώτος διαστημικός σταθμός, με πιλότο το Βλαντίμιρ Σατάλωφ, πλησίασε με σκοπό την προσόρμιση σε τροχιά με το Σογιούζ 5 όπου βρίσκονταν οι κοσμοναύτες Μπορίς Βολίνωφ, Γιεβγκένι Χρουνώφ και Αλεξέι Γιελισέγεφ. Οι δυο τελευταίοι βγήκαν στο διάστημα και αφού εκτέλεσαν διάφορους χειρισμούς συναρμολόγησης, επιστημονικά πειράματα και παρατηρήσεις, πέρασαν στο άλλο διαστημόπλοιο, το Σογιούζ 4. Στη συνέχεια τα δυο διαστημόπλοια αποσυνδέθηκαν για να προσεδαφιστούν στην προκαθορισμένη τους περιοχή.

Στις αρχές του 1969, ο πρώτος επιχειρησιακά έτοιμος πύραυλος φορέας Ν-1 είχε ανυψωθεί στην εξέδρα εκτόξευσης στο κοσμοδρόμιο του Μπαικονούρ. Επρόκειτο για ένα γιγάντιο πύραυλο, και ήταν ο μοναδικός ικανός να μεταφέρει το πλήρες φορτίο μιας αποστολής προσσελήνωσης. Οι κοσμοναύτες ήδη από τις αρχές του 1968 εκπαιδευόντουσαν για την προσσελήνωση. Όμως δεν υπήρχε ακόμα έτοιμο διαστημικό όχημα λόγω των προβλημάτων εξέλιξης που αντιμετώπιζε το πρόγραμμα Σογιούζ, προβλήματα που ήταν προφανή τόσο από τις μή επανδρωμένες αποστολές του προγράμματος, όσο και από τις μεμονωμένες δοκιμές εκτόξευσης και επανεισόδου σκαφών Σογιούζ. Μία από αυτές τις δοκιμές είχε κοστίσει το ζωή του κοσμοναύτη Κομαρόβ, όταν το όχημα επανεισόδου συνετρίβη στο έδαφος με ταχύτητα μεγαλύτερη των 600Km/hr.

Τα προβλήματα συνέχισαν, καθώς η εκτόξευση στις 21 Φεβρουαρίου του 1969 ήταν αποτυχημένη, με τον πύραυλο να παίρνει φωτιά 66 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση. Μια δεύτερη εκτόξευση στις 3 Ιουλίου 1969 ήταν καταστροφική. Μόλις 200 μέτρα από το έδαφος ο πυραυλος εξερράγη και έπεσε στο έδαφος καταστρέφοντας τόσο τη βασική εξέδρα εκτόξευσης όσο και την εφεδρική που βρισκόταν κοντά. Το Μπαικονούρ δεν είχε πλέον δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων, ενώ η αποκατάσταση των ζημιών διήρκεσε 2 χρόνια.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, στις 13 Ιουλίου 1969 εκτοξεύθηκε ένα σκάφος του προγράμματος Λούνα με στόχο να προλάβει να προσσεληνωθεί, έστω μη επανδρωμένο, πριν την αποστολή του Apollo 11 που ξεκίνησε από τη Γη 3 μέρες αργότερα. Η αποστολή αυτή είχε δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά και ανησυχίες στις ΗΠΑ, καθώς δεν ήταν ακριβώς γνωστή η φύση και ο στόχος της. Οι φόβοι έφταναν μέχρι και την πιθανότητα προσπάθειας των Σοβιετικών να εμποδίσουν την προσσελήνωση του Apollo 11. Στις 21 Ιουλίου 1969 το Σοβιετικό σκάφος συνετρίβη στην επιφάνεια της Σελήνης, και λίγο αργότερα την ίδια ημέρα ο Armstrong έκανε τα πρώτα ιστορικά βήματα στο έδαφος του Φεγγαριού.

Η επιτυχία του Apollo 11 και η καταστροφή των εγκαταστάσεων εκτόξευσης στο Μπαικονούρ, ουσιαστικά σηματοδότησαν το τέλος του Σοβιετικού προγράμματος για επανδρωμένη πτήση στη Σελήνη.


ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΛΛΩΝ


ΑΠΟΛΛΩΝ 4: Ηταν η πρώτη μη επανδρωμένη πτήση. Σκοπός της αποστολής ήταν η δοκιμή του πυραύλου Saturn και του διαστημόπλοιου Απόλλων.
ΑΠΟΛΛΩΝ 5: Ηταν μη επανδρωμένη πτήση. Σκοπός της αποστολής ήταν η δοκιμή της σεληνακάτου, για πρώτη φορά στο διάστημα. Η σεληνάκατος παρέμεινε στο διάστημα να περιτριγυρίζει την Γη. Οι πύραυλοι εκτόξευσης και προσγείωσης κατέπεσαν στην γη και αποτεφρώθηκαν κατά την επάνοδό τους στην ατμόσφαιρα.
ΑΠΟΛΛΩΝ 6: Ηταν η τελευταία μη επανδρωμένη πτήση με πυραύλους Saturn. Σκοπός της αποστολής ήταν η δοκιμή του πυραύλου για την μεταφορά ενός διαστημοπλοίου και μιας σεληνακάτου, απαραίτητα εξαρτήματα που προέβλεπε το διαστημικό πρόγραμμα για τις κατοπινές αποστολές στην Σελήνη.
ΑΠΟΛΛΩΝ 7: Η αποστολή Απόλλων 7 ήταν η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο διάστημα μετά από την αποτυχημένη πτήση του Απόλλων 1.
ΑΠΟΛΛΩΝ 8: Η αποστολή Απόλλων 8 ήταν η δεύτερη επανδρωμένη πτήση, που τελικό του στόχο είχε την προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη. Ήταν επίσης η πρώτη επανδρωμένη πτήση στην Σελήνη
ΑΠΟΛΛΩΝ 9: Η συγκεκριμένη αποστολή είχε σαν στόχο να δοκιμαστεί η σεληνάκατος για πρώτη φορά κάτω από πραγματικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από την Γη.
ΑΠΟΛΛΩΝ 10: Είχε σαν στόχο να δοκιμαστεί η σεληνάκατος για πρώτη φορά κάτω από πραγματικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από την Σελήνη. Κατά την διάρκεια της αποστολής πραγματοποιήθηκαν οι ανάλογοι ελιγμοί αποσύνδεσης της σεληνακάτου από το μητρικό σκάφος, καθόδου σε χαμηλό ύψος γύρω από το φεγγάρι, ανόδου και επανασύνδεσής της με το μητρικό σκάφος.

ΑΠΟΛΛΩΝ 11
an imageΗ αποστολή Απόλλων 11 ήταν μέρος του Προγράμματος Απόλλων της NASA, που τελικό του στόχο είχε την προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη. Ο στόχος αυτός έγινε πραγματικότητα με τη συγκεκριμένη αποστολή, όταν ο Νηλ Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη στις 21 Ιουλίου 1969.
Η αποστολή εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στις 16 Ιουλίου 1969, στις 13:32 UTC με έναν πύραυλο Κρόνος V και τριμελές πλήρωμα αποτελούμενο από τους Νηλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάϊκλ Κόλλινς. Μετά από ένα ταξίδι τριών ημερών τέθηκε σε τροχιά γύρω από το δορυφόρο της Γης. Μετά από μερικές περιφορές γύρω από τη Σελήνη προκειμένου να εντοπιστεί κατάλληλο μέρος για την προσελήνωση, οι Όλντριν και Άρμστρονγκ μπήκαν στη σεληνάκατο Eagle (Αετός) και αποχωρίστηκαν από το όχημα διακυβέρνησης Columbia στο οποίο παρέμεινε ο τρίτος αστροναύτης, Μάικλ Κόλλινς. Η κάθοδος της σεληνακάτου, που κράτησε περίπου 12 λεπτά, δυσκόλεψε λόγω προβλημάτων στον υπολογιστή του σκάφους, αλλά και όταν διαπιστώθηκε ότι η τοποθεσία που είχε επιλεγεί δεν ήταν αρκετά ομαλή. Έτσι ο Άρμστρονγκ ανέλαβε το χειροκίνητο έλεγχο της πτήσης, επιλέγοντας επί τόπου άλλο σημείο προσελήνωσης. Τελικά ο Αετός προσεληνώθηκε στη Θάλασσα της Ηρεμίας, στις 20:17 UTC της 20ης Ιουλίου.
Ακολούθησαν προετοιμασίες για την έξοδο από το σκάφος, που κράτησαν περίπου έξι ώρες. Στις 2:56 UTC της 21ης Ιουλίου, ο Νηλ Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην επιφάνεια ενός ουράνιου σώματος, λέγοντας τα διάσημα πλέον λόγια 'Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα γιγαντιαίο άλμα για την ανθρωπότητα', που είχε από πριν προετοιμάσει για την περίσταση. Τα πρώτα βήματα στη Σελήνη μεταδόθηκαν ζωντανά στη Γη, μέσω μιας κάμερας που υπήρχε στο εξωτερικό της σεληνακάτου, και υπολογίζεται ότι τα παρακολούθησαν 500-700 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.
Τον Άρμστρονγκ ακολούθησε ο Όλντριν, και οι δυο τους έμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης περίπου δυόμισι ώρες, στήνοντας ιστό με την αμερικανική σημαία, παίρνοντας περίπου είκοσι κιλά δειγμάτων εδάφους, βράχων και σκόνης και τοποθετώντας εξοπλισμό για επιστημονικά πειράματα (ένα σεισμογράφο και έναν ανακλαστήρα λέϊζερ για τη μέτρηση της απόστασης της Σελήνης από τη Γη).
Μετά από μερικές ώρες ξεκούρασης για τους αστροναύτες, το τμήμα ανόδου της σεληνακάτου άφησε την επιφάνεια της Σελήνης και συναντήθηκε σε τροχιά με το όχημα διακυβέρνησης, στο οποίο πέρασαν οι δύο. Κατόπιν η σεληνάκατος αποσυνδέθηκε (θα παρέμενε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη για μερικούς μήνες πριν συντριβεί στην επιφάνειά της) και οι τρεις αστροναύτες ξεκίνησαν το τριήμερο ταξίδι της επιστροφής τους. Στην επιφάνεια της Σελήνης, εκτός από την αμερικανική σημαία και τα πειράματα, έμεινε και μια αναμνηστική πλάκα (στο τμήμα καθόδου της σεληνακάτου) με την επιγραφή 'Εδώ Άνθρωποι Από Τον Πλανήτη Γη Πάτησαν Πρώτη Φορά στη Σελήνη, Ιούλιος 1969 Μ.Χ. Ήρθαμε εν Ειρήνη Για Όλη την Ανθρωπότητα', μια απεικόνιση της Γης και τις υπογραφές των τριών αστροναυτών και του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον.
Οι αστροναύτες του Απόλλων 11 προσθαλασσώθηκαν στον Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στη νήσο Ουέηκ, στις 24 Ιουλίου 1969. Αμέσως μετά την περισυλλογή τους τοποθετήθηκαν σε καραντίνα επί τρεις εβδομάδες, για το φόβο ύπαρξης τυχόν άγνωστων μικροβίων που μπορεί να έφεραν από τη Σελήνη στη Γη. Οι Αμερικανοί θα πραγματοποιούσαν άλλες πέντε αποστολές στη Σελήνη μέσα στα επόμενα χρόνια. Η κάψουλα επιστροφής του Απόλλων 11 εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό μουσείο αεροναυτικής και διαστήματος στην Ουάσιγκτον.

ΑΠΟΛΛΩΝ 13
an imageΗ αποστολή Απόλλων 13 ήταν επανδρωμένη πτήση στο διάστημα στα πλαίσια του Προγράμματος Απόλλων της NASA. Δεν πέτυχε τον τελικό στόχο της προσεδάφισης ανθρώπων στη Σελήνη, αφού το κέντρο ελέγχου αναγκάστηκε λόγω βλάβης του διαστημικού σκάφους να διακόψει την πτήση και να επιστρέψει το πλήρωμα στην γη.
Κατά την διάρκεια της πτήσης σημειώθηκε έκρηξη σε μια από τις δύο δεξαμενές οξυγόνου, με αποτέλεσμα την παύση διοχέτευσης της κυψέλης καυσίμου με οξυγόνο και την ακαριαία μείωση της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και νερού. Εκτός αυτού σημειώθηκε έλλειψη αποθέματος οξυγόνου με αποτέλεσμα η αποστολή να αντιμετωπίσει σοβαρό κίνδυνο.
Η σεληνάκατος πήρε την θέση του κατεστραμμένου σκάφους εξυπηρέτησης ως σκάφος διάσωσης. Ο διασωστικός εξοπλισμός της σεληνακάτου όμως εκπληρούσε μικρότερες προδιαγραφές, αφού ήταν κατασκευασμένη για λιγότερο πλήρωμα και μικρότερη χρήση. Η παροχή οξυγόνου ήταν μεν αρκετή, αλλά έλειπε η παροχή νερού και ηλεκτρικού ρεύματος εκτός από μερικές μπαταρίες που ήταν φορτισμένες. Εκτός αυτού έλειπε η ανακύκλωση του αέρα και δεν επαρκούσε η αποχέτευση του διοξειδίου του άνθρακα.
Υπό την καθοδήγηση του πύργου ελέγχου οι αστροναύτες κατασκεύασαν με ότι υλικά βρέθηκαν στο διαστημόπλοιο (Φωτο: σακούλες, χάρτες, κολλητική ταινία) έναν πρόχειρο προσαρμογέα του μηχανήματος από το σκάφος εξυπηρέτησης, το έβαλαν σε λειτουργία και πυροδότησαν τους πυραύλους για να επιστρέψουν στην Γη.

Κοινή Αμερικανό-σοβιετική πτήση Σταθμό στην εποποιία του διαστήματος αποτέλεσε κοινή Αμερικανο- σοβιετική πτήση στη διάρκεια της οποίας συνδέθηκαν τα πληρώματα του Σογιούζ 19 (Αλεξέι Λεόνωφ - Βαλερί Λεόνωφ - Βελερί Κουμπάσωφ) και Απόλλων 18 (Βανς Μπραντ - Τόμας Π. Στάφφορντ - Ντόναλντ Κ. Σλέιτον) έκαναν κοινά πειράματα, μοιράστηκαν τις τροφές τους και απεύθυναν κοινή ειρηνική διακήρυξη.

Ουσιαστικά η συνέχιση των επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη είχε τρομερά μεγάλο κόστος σε σχέση με τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ειδικά δε όταν ο πρωταρχικός στόχος που ήταν πολιτικός είχε επιτευχθεί, για τις ΗΠΑ, ή είχε αποτύχει για τη Σοβιετική Ένωση. Και πολύ περισσότερο όταν η επιστημονική έρευνα και η εξερεύνηση του διαστήματος μπορούσε να εξυπηρετηθεί με άλλους πιο αποτελεσματικούς και λιγότερο δαπανηρούς τρόπους. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η εξερεύνηση του διαστήματος είναι πρώτιστα ζήτημα οικονομικών πόρων

21ος ΑΙΩΝΑΣ - Ο ασιατικός ανταγωνισμός

Με την έλευση του 21ου αιώνα η NASA βρέθηκε αντιμέτωπη με τις φιλοδοξίες πολλών ασιατικών χωρών, οι οποίες δαπανούν υπέρογκα ποσά προκειμένου να εδραιώσουν τη θέση τους στη διαστημική εποχή. Πρώτα η Κίνα και ακολούθως η Ινδία, η Ιαπωνία πραγματοποίησαν μη επανδρωμένες αποστολές στη Σελήνη τη διετία 2007-2008 και έχουν εκπονήσει σχέδια που προβλέπουν αρκετές επανδρωμένες διαστημικές αποστολές καθώς και εγκατάσταση βάσεων στη Σελήνη.

Η NASA σχεδιάζει να επιστρέψει στη Σελήνη με το νέο σκάφος Orion το 2020 και να κατασκευάσει μόνιμη βάση γύρω στο 2024. Το κόστος της πρώτης επανδρωμένης αποστολής εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 100 δισ. δολάρια.
Η Κίνα, που πραγματοποίησε την πρώτη της επανδρωμένη αποστολή σε τροχιά το 2003, σχεδιάζει την πρώτη μη επανδρωμένη προσσελήνωση για το 2020 και επανδρωμένη προσελήνωση το 2024.
Η Ινδία προγραμματίζει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στο Διάστημα για το 2015 με την προοπτική να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη μετά το 2020
Η Ρωσία έχει σχέδια μόνο για ρομποτικές αποστολές στη Σελήνη το διάστημα 2012-2015, οπότε θα αρχίζει την κατασκευή μιας πλήρους ρομποτικής σεληνιακής βάσης
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν θα αναπτύξει το δικό του διαστημικό όχημα για μεταφορά αστροναυτών, θα μπορούσε όμως να συμμετάσχει σε αποστολές των ΗΠΑ και της Ρωσίας στη Σελήνη


Οι μεγάλες αποτυχίες


Απώλεια σκύλων
Όλα αυτά καταλήγουν σε ένα τελικό πρόγραμμα τροχιάς και μια σειρά από κανόνες που αποτελούν ένα χοντρό τόμο από κανόνες του παιχνιδιού που καθορίζουν τι θα πρέπει να γίνει σε καθεμιά περίπτωση χωριστά. Οι πρώτοι μάρτυρες του διαστήματος Το κατόρθωμα του Γκαγκάριν δεν ήταν κάτι που επιτεύχθηκε με το πρώτο και ξαφνικά. Είχαν προηγηθεί σοβαρές προετοιμασίες με έξι άλλα διαστημόπλοια που προηγήθηκαν από το Βοστόκ Ι. Σ' αυτά είχαν χρησιμοποιηθεί διάφορες κούκλες και σκύλοι. Το πρώτο μάλιστα δεν μπόρεσαν να το επαναφέρουν στη Γη, ενώ το τρίτο κάηκε μέσα στην ατμόσφαιρα μαζί με τα 2 σκυλάκια που είχαν κάνει 17 φορές το γύρο της Γης.

Απόλλων 1
Το Απόλλων 1 - πρώτη επανδρωμένη πτήση Απόλλων - είχε προγραμματιστεί για τις 21 Φεβρουαρίου 1967. Ένα μήνα όμως νωρίτερα (27-1-1967) οι τρεις Αμερικανοί αστροναύτες που θα την πραγματοποιούσαν, οι Χονάιτ, Γκρίσσομ και Τσάφφυ ήταν νεκροί. Ήταν δεμένοι στις θέσεις τους στο θαλαμίσκο του Apollo 1 για επίγειες δοκιμές. Στη 1 το μεσημέρι για άγνωστους λόγους ξέσπασε φωτιά και οι τρεις αστροναύτες πέθαναν από εισπνοή δηλητηριωδών αεριών και εγκαύματα τρίτου βαθμού.

Σογιούζ 1
Το Σογιούζ 1 συνετρίβη πάνω στο έδαφος, έπειτα από 25ωρη πτήση και 18 περιστροφές γύρω από τη Γη, στις 23 Απριλίου 1967. Τρεις μήνες ύστερα από την Αμερικανική τραγωδία με τους τρεις αστροναύτες έχουμε τη Σοβιετική τραγωδία με θύμα τον 40χρονο Βλαντίμιρ Κομάρωφ, ο οποίος αφού εκτέλεσε την 25ωρη πτήση, με 18 περιστροφές γύρω από την Γη, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ως το τελευταίο λεπτό και έλεγχε πλήρως την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα, καθώς άνοιγε το βασικό αλεξίπτωτο, σε ύψος 7 χιλιομέτρων, μπερδεύτηκαν τα λουριά του αλεξίπτωτου και το διαστημόπλοιο κατήλθε με μεγάλη ταχύτητα, με αποτέλεσμα το θάνατο του Κομάρωφ.

Σογιούζ 11
Τραγική τύχη είχε το πλήρωμα του Σογιούζ 11 το οποίο αποτελούνταν από τους αστροναύτες Γκεόργκι Τ. Ντομπροβόλσκι, Βλαντισλάβ Ν. Βολκόφ, Βίκτορ Ι. Πατσάγιεφ που αφού συμπλήρωσε πτήση 23 ημερών (από 6/6 μέχρι 30/6/71) και 360 περιστροφές πέθαναν από απώλεια σταθερής ατμοσφαιρικής πίεσης κατά τη διάρκεια της επιστροφής στη Γη (την επανείσοδο του διαστημόπλοιου στη γήινη ατμόσφαιρα).

Απόλλων 12
ΑΛΛΑΝ ΜΠΗΝ. Ο πρώτος τραυματίας στο διάστημα. Ένας από τους αστροναύτες του Απόλλων 12 ο Άλλαν Μπην κατά την προσθαλάσσωση της κάψουλας, κτυπήθηκε από μια φωτογραφική μηχανή 16 χιλιοστών, η οποία ξέφυγε από τη θήκη όπου βρισκόταν στερεωμένη και έπεσε με όλο το γήινο βάρος της στο κεφάλι του. Του άνοιξε μια πληγή πάνω στο δεξί μάτι και χρειάστηκε να του τη ράψουν μέσα στο θάλαμο καραντίνας στο αεροπλανοφόρο Χόρνετ.

Τσάλεντζερ Η έκρηξη του Τσάλεντζερ μετά την απογείωσή του, που έγινε μπροστά στα μάτια της συγκλονισμένης ανθρωπότητας στις 28/1/1986, ήταν μια από τις πιο τραγικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας και είχε θύματά τους: Φράνσις Ρ. Σκόμπι, Μάικλ Τζ. Σμιθ, Ρόναλντ Ε. Μακνέρ, Έλλισον Σ. Ονιζούκα, Τζούντιθ Α. Ρέσνικ, Γκρέγκορι Μπ. Τζάρβις, Σάρον Κρίστα Μακολίφφι. Μετά το τρομερό αυτό ατύχημα, ανεστάλη το διαστημικό πρόγραμμα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δυο χρόνων. Η αιτία της καταστροφής εντοπίστηκε σε μια ελαττωματική «φλάντζα» του δεξιού βοηθητικού πυραύλου από την οποία εξερχόταν γυμνή φλόγα, που με τη σειρά της ήρθε σε επαφή με την κεντρική δεξαμενή υγρού υδρογόνου προκαλώντας την καταστροφική έκρηξη.

Columbia
Το διαστημικό λεωφορείο Columbia διαλύθηκε κατά την επανείσοδό του στη Γη την 1 Φεβρουαρίου του 2003. Το πρόβλημα που οδήγησε στην καταστροφή είχε δημιουργηθεί κατά την εκτόξευση του Columbia στις 16 Ιανουαρίου αλλά κανείς δεν το είχε εντοπίσει. Συγκεκριμένα στη διάρκεια της εκτόξευσης ένα κομμάτι μονωτικού αποκολλήθηκε από την κεντρική δεξαμενή καυσίμων και χτύπησε το αριστερό πτερύγιο του Columbia καταστρέφοντας τη θερμική ασπίδα. Κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα οι υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύχθηκαν διέλυσαν το αριστερό πτερύγιο, το Columbia κατέστη ανεξέλεγκτο και τελικά διαλύθηκε στην ατμόσφαιρα οδηγώντας στο θάνατο το επταμελές πλήρωμα.

NASA, Live-Pedia, Bikipedia, Focus, PhysicsWeb, openscience



ΠΑΤΗΣΑΜΕ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ?

an imageΤα ερωτήματα που τίθενται από όσους αμφισβητούν την αλήθεια της προσελήνωσης του Apollo 11 είναι τα παρακάτω:
1. Η αμερικανική σημαία που τοποθετουν στο φεγγάρι, κυματίζει. Δεν υπάρχει αέρας στο φεγγάρι. Ωστόσο, ο αντίλογος βρίσκεται σε μία εκπομπή των mythbusters.
2. Δεν φαίνονται καθόλου αστέρια από την επιφάνεια του φεγγαριού. Σύμφωνα με την NASA δεν επέτρεπαν οι φωτογραφικές και κινηματογραφικές τεχνολογίες της εποχής την αποτύπωση μικρών φωτεινών στιγμάτων. Πάντως γεγονός είναι ότι ο έναστρος ουρανός της σελήνης θα ήταν πολλαπλάσια φωτεινός από αυτόν της Γης λόγω έλλειψης φωτός αλλά και ατμόσφαιρας.
3. Σε κάποιες φωτογραφίες εμφανίζονται οι γνωστοί "σταυροί" εστίασης της φωτογραφικής μηχανής να είναι πίσω από το αντικείμενο που φωτογραφίζουν καταδεικνύοντας "αληθινά αντικείμενα σε προ-σχεδιασμένο φόντο".
4. Το σκάφος που προσγειώθηκε ζύγιζε 17 τόνους και όμως κάθησε πάνω στο χώμα χωρίς να δείχνει ότι το πιέζει. Αντίθετα τα ίχνη των αστροναυτών φαίνονται καθαρα στο χώμα.
5. Τα ίχνη των αστροναυτών σε μία επιφάνεια χωρίς υγρασία και ατμόσφαιρα ή ισχυρή βαρύτητα είναι ανέλπιστα πολύ καλά διατηρημένα, σαν να έγιναν σε υγρή άμμο, παρ' ότι σε κάθε βηματισμό των αστροναυτών σηκώνεται με ευκολία σκόνη.
6. Οταν το διαστημόπλοιο απογειώνεται δεν βγαίνει φωτιά από τη μηχανή ενώ όταν αυτό προσγειώνεται φαίνεται ότι σηκώνει σκόνη, πράγμα αδύνατον σε συνθήκες κενού αέρος. Επίσης δεν υπάρχει κρατήρας στο σημείο προσελήνωσης από τις τουρμπίνες της σεληνάτρακτου, όπως είναι το φυσικό.
7. Αν κάποιος τρέξει την ταινία με τους αστροναύτες να περπατούν στο φεγγάρι θα δεί ότι έχει κινηματογραφηθεί στη Γη σε αργή κίνηση. Σε κάποια βίντεο φαίνονται να τους τραβούν σκοινιά και να τους υποβοηθούν να σηκωθούν.
8. Οι αστροναύτες δεν θα επιζούσαν απο το ταξίδι λόγω της ακτινοβολίας των "ζωνών Βαν Άλεν" οι οποίες περιβάλλουν την Σελήνη και καθιστούν αδύνατη σχεδόν την πρόσβαση. Η εξήγηση της NASA ήταν ότι τα Apollo περνούσαν ξυστά από την εξωτερική τους στιβάδα η οποία είναι και η πιο επικίνδυνη.
9.Οι πέτρες που έφεραν από το φεγγάρι μοιάζουν πολύ με τις πέτρες που φέρνουν οι αποστολές στην Ανταρκτική.
10. Υπάρχουν επίσης μία σειρά από άλλες απορίες και ενδείξεις όπως σκιές που δεν είναι παράλληλες μεταξύ τους άρα προέρχονται από πηγή φωτός σχετικά κοντινή και όχι από τον ήλιο.
11. Βίντεο που δείχνουν πρόβες γυρισμάτων, υποστηρίζεται δε ότι είναι σκηνοθετημένη από τον Stanley Kubrick ο οποίος είχε ένα χρόνο πριν σκηνοθετήσει την τρισδιάστατη ταινία "2001: A Space Odyssey" και στην οποία χρησιμοποίησε μία νέα κινηματογραφική τεχνολογία. Ο συγγραφέας Bill Kaysing ισχυρίζεται ότι στην αποκλεισμένη "Περιοχή 51", μία περιοχή της ερήμου Νεβάδα όπου προσομοίωνε την σελήνη, άνθρωποι από την εταιρία Philadelfia Experiment δούλεψαν ώστε να διαμορφώσουν τα κατάλληλα σκηνικά ενώ το project της υλοποίησης ανέλαβε η εταιρία Brown and Root (σημερα Halliburton).
12. Ολες, και οι 6, προσγειώσεις στη Σελήνη έγιναν κατά τη διάρκεια της θητείας του Νίξον. Κανένας άλλος δεν ισχυρίστηκε ότι έχει προσγειώσει ή θα προσγειώσει αστροναύτες στη Σελήνη παρόλη τη ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Ο ίδιος ο πρόεδρος Κλίντον στην σελίδα 154 των Απομνημονευμάτων του αναφέρεται στο ενδεχόμενο απάτης στο γεγονός και αυτό αποτελεί τον βασικό λόγο που το 1999 επί προεδρείας του δεν έγιναν ιδιαίτερες εκδηλώσεις, μιας και η εξάπλωση της κοινωνίας της πληροφορίας είχε ήδη προκαλέσει τις πρώτες παγκοσμιοποιημένες πλέον αντιδράσεις.

an imageΣε απάντηση αυτών η ΝASA αναμένεται να δείξει φωτογραφίες των θέσεων προσσελήνωσης των αποστολών του προγράμματος Απόλλο που τραβήχτηκαν από το Σεληνιακό Αναγνωριστικό Όχημα Τροχιάς LRO. Δίπλα στην φωτογραφία το σημείο προσσελήνωσης του Απολλο 11 από το LRO. Πηγή: NASA